Somebody says you can break a heart but that"s not true, you can only hurt it.

                               เรื่องนี้มันก็เกิดขึ้นกับเราสดๆร้อนๆเลย ..มีเพื่อนคนหนึ่ง..หลังจากรับปริญญาแล้วเราก็ไม่เจอกันอีกเลยได้แต่คุยโทรศัพท์ซึ่งนานๆก็คุยที ...เลยไม่ค่อยได้ข่าวคราวเท่าไร มาได้ข่าวเพื่อนอีกทีก็รู้ว่าเพื่อนเป็นมะเร็งที่เม็ดเลือดขาว (ลูคีเมีย) ก็ตกใจมากเพราะว่ามะเร็งนี่เป็นโรคที่ร้ายแรงมากในความรู้สึกเราเพราะเราเองก็มีญาติที่เสียด้วยโรคมะเร็ง...แต่เพื่อนก็รักษาตัวอย่างสม่ำเสมอทั้งให้เคมีและก็กินยา.น้ำหนักลงมาเยอะมาก...ต่อมาประมาณครึ่งปีเพื่อนบอกว่าตอนนี้เกือบปกติแล้วแทบจะไม่ต้องไปหาหมอเลยแถมยังเข้ามากรุงเทพเองคนเดียวได้อีก..เราก็เลยวางใจไม่ได้โทรศัพท์ไปคุยด้วยแต่ก็พูดถึงกับเพื่อนๆอยู่บ้างเพราะมีเพื่อนอยู่ 2 คนจะแต่งงานก็เลยคุยกันว่าจะโทรไปหาแต่ก็ไม่มีใครโทรไปต่างคนก็ต่างรอเวลา..มีเพื่อนคนหนึ่งฝันถึงแต่ก็ไม่ได้โทรหา..จนวันที่ 3 ก.ค.51 เป็นวันเกิดของเพื่อน..เพื่อนๆ ก็เลยโทรไปหาในวันเกิดเราเองก็ส่งข้อความไปหา....แต่สิ่งที่พวกเราได้รับกลับมาคือข่าวร้ายที่สุด ว่าเพื่อนของเรานั้น “เสีย” เสียได้ 100 วันแล้ว ทุกคนที่รู้อยู่ในอาการเดียวกันคือ อึ้ง ช็อก พูดอะไรไม่ออก แม้แต่น้ำตายังไม่ออกมา บางคนก็ร้องไห้..... ไม่มีใครรู้เรื่อง ไม่มีใครได้ข่าว ไม่มีใครโทรหา แค่มีความคิดว่าจะโทรแต่ก็ไม่ได้โทร..จนไม่มีโอกาสได้โทรอีกแล้ว.....ตอนนี้ที่ทำได้ก็คือ สวดมนต์ ทำบุญกรวดน้ำ ทำสังฆทานให้เพื่อน หวังว่าเพื่อนจะได้รับ คราวนี้เราจะไปเที่ยวที่บ้านนะไปจริงๆแล้ว เคยบอกไว้ตลอดว่าจะไปแต่ก็ยังไม่ได้ไป คราวนี้เราจะได้ไปแล้วไปหา..... เธอ.............นี่แหละคือสิ่งที่อยากบอกกับทุกๆคน..ตอนนี้ใครตั้งใจจะทำอะไรไว้ก็ขอให้ทำตอนนี้เลยก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ทำแล้วจะต้องมาเสียใจเหมือนกับเรา...